Liga Mistrzów corocznie przyciąga na stadiony i przed telewizory rzesze kibiców. Każda drużyna biorąca w niej udział chce wygrać ten turniej i po meczu finałowym wznieść zwycięski puchar. A może Ty także masz swojego faworyta i trzymasz kciuki, aby pod koniec sezonu 2022/23 Twoja ulubiona drużyna zgrała w finale? Jeśli tak to przeczytaj poniższy artykuł. Dowiesz się z niego jakie były początki najbardziej prestiżowych klubowych rozgrywek w Europie, która drużyna ma najwięcej zwycięstw i jaka polska drużyna zagrała w tych rozgrywkach jako pierwsza. Na koniec znajdziesz także zestawienie wszystkich finałowych meczów, jakie miały miejsce od początku powstania Ligi Mistrzów.
Krótka historia powstania Ligi Mistrzów
Liga Mistrzów UEFA (ang. UEFA Champions League) to najbardziej prestiżowe europejskie rozgrywki klubowe. Sama koncepcja międzynarodowego turnieju, w którym brałyby udział najlepsze drużyny z Europy sięga połowy lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku. Wtedy to za sprawą byłego już francuskiego obrońcy, a później dziennikarza „L’Équipe” i „France Football” powstał Puchar Europy Mistrzów Krajowych (ang. European Champion Clubs’ Cup). Gabriel Hanot, bo o nim mowa, był nie tylko pomysłodawcą zorganizowania ówczesnego prekursora dzisiejszej Ligi Mistrzów UEFA, ale także wpadł na pomysł zorganizowania plebiscytu piłkarskiego „Złota Piłka”, notabene znanego dziś na całym świecie.
Gabriel Hanot i jego wizja
Sama idea stworzenia takiego turnieju jak Puchar Europy wykiełkowała w głowie 65 letniego już Hanota po przeczytaniu artykułu z brytyjskiego „Daily Mail”, w którym to okrzyknięto Wolverhampton Wanderers – ówczesnego mistrza Anglii – klubowym mistrzem świata. Sytuacja ta miała miejsce w 1954 roku. Niedługo potem, bo pod koniec stycznia 1955 roku redakcja L’Équipe, z Gabrielem Hanotem na czele, miała już zarysowane zasady nowego turnieju piłkarskiego. Przygotowali oni listę osiemnastu najlepszych klubów piłkarskich ze starego kontynentu (po jednej z każdego kraju) i opublikowali ją na łamach L’Équipe w lutym 1955 roku. Niedługo potem zostały wysłane oficjalne zaproszenie to każdej drużyny. I tu ciekawostka. Wśród wytypowanych zespołów był polski klub z Warszawy – WKS Gwardia.
Trudne początki – czyli jak biurokracja utrudniała powstanie Pucharu Europy
Jednak droga do pierwszego meczu Pucharu Europy była jeszcze długa i kręta. Żaden zaproszony przez L’Équipe klub nie potwierdził udziału. Chęci były ogromne, ale na drodze stanęła biurokracja. Narodowe federacje piłkarskie, którym niejako „podlegały” kluby musiały wyrazić zgodę na udział tych klubów w takim turnieju jak Puchar Europy. I tutaj sprawa komplikowała się jeszcze bardziej, gdyż federacje te były zrzeszone w UEFA (ang. Union of European Football Associations – Unia Europejskich Związków Piłkarskich) i bez jej zgody nie mogły same decydować. Początkowo sama UEFA była sceptyczna do pomysłu Hanota. Dzielny redaktor nie składał jednak broni.
Redaktorzy L’Équipe nie dają za wygraną
Drugiego i trzeciego kwietnia 1955 roku odbyło się spotkanie w Paryżu, na którym zjawili się przedstawiciele zaproszonych przez Hanota klubów, a samo L’Équipe było gospodarzem tego spotkania. Powołano wówczas Komitet Organizacyjny, spisano regulamin rozgrywek i zestawiono pary pierwszej rundy (jest to jedyna sytuacja, kiedy o tym kto z kim zagra nie decydowało losowanie). Mimo ciągłego braku pozytywnej decyzji ze strony UEFA, spotkanie to okazało się niemałym sukcesem, a sama determinacja Hanota i jego kolegów z L’Équipe spowodowała, że data tego spotkania została później oficjalnie uznana za datę powstania Pucharu Europy.
1955 rok – oficjalny start Pucharu Europy
W kolejnym miesiącu, tj. w maju 1955 roku działacze UEFA stwierdzili, że oni także komuś podlegają i w pierwszej kolejności zgodę na powstanie Pucharu Europy musi wydać FIFA. Doszło więc do kolejnego spotkania, tym razem z komitetem wykonawczym FIFA. Niedługo potem FIFA przychyliła się do koncepcji nowego turnieju i pod pewnymi warunkami zaaprobowała powstanie Pucharu Europy.
Sukces jaki osiągnął Komitet Organizacyjny w rozmowach z FIFA spowodował, że działacze UEFA zaakceptowali projekt i regulamin nowego turnieju i nadali mu oficjalną nazwę European Champion Clubs’ Cup, czyli Puchar Europy Mistrzów Klubowych. Po jakimś czasie nazwa została skrócona do: European Cup, czyli Puchar Europy. Sam Komitet Organizacyjny przekazał całkowitą kontrolę nad Pucharem Europy Komitetowi Wykonawczemu UEFA. Później sprawy potoczyły się szybko. Już 4 września 1955 roku został rozegrany pierwszy mecz Pucharu Europy Mistrzów Klubowych.
Schemat rozgrywek Pucharu Europy
Począwszy od pierwszego historycznego turnieju, rozgrywanego w sezonie 1955/1956 a skończywszy na sezonie 1990/1991 Puchar Europy miał taki sam system rozgrywek. Drużyny grały systemem pucharowym mecz i rewanż, a zwycięzca przechodził do następnej rundy. W finale rozgrywano jeden mecz na neutralnym stadionie.
W pierwszym historycznym sezonie Pucharu Europy występowało 18 drużyn. Liczba ta ulegała zwiększeniu w kolejnych latach, osiągają 32 drużyny w sezonie 1990/1991. Warto dodać, że w przeciwieństwie do Ligi Mistrzów w Pucharze Europy udział brać mogły tylko te drużyny, które w danym sezonie zdobyły mistrzostwo swojej rodzimej ligi.
Sezon 1991/92 – po raz pierwszy faza grupowa wyłoniła finalistów
Pierwsze zmiany przyniósł sezon 1991/1992. Dwie finałowe drużyny wyłonione zostały przez 3 główne rundy turnieju. Dwie pierwsze to klasyczny system pucharowy – mecz i rewanż, gdzie zwycięzca przechodzi do następnego etapu. Dwie rundy systemu pucharowego wyłoniły 8 drużyn, które następnie podzielono na dwie grupy po cztery drużyny każda. Faza grupowa to już klasyczne rozwiązanie polegające na tym, że każda drużyna rozgrywała dwa mecze z każdą inną drużyną z grupy. W sumie do rozegrania było 6 kolejek. Tylko zwycięzcy grupy awansowali dalej i grali w wielkim finale. Klasycznie finał to jeden mecz na neutralnym stadionie.
Umarł król, niech żyje król… Liga Mistrzów zastępuje Puchar Europy
Kolejny sezon, tj. 1992/93 niósł ze sobą zmianę nazwy rozgrywek. Puchar Europy, który funkcjonował od 1955 roku został zamieniony na Ligę Mistrzów.
Rozgrywki Ligi Mistrzów przeszły gruntowne zmiany w kolejnych sezonach. UEFA zwiększała ilość drużyn grających w fazie grupowej. W sezonie 1994/1995 było już ich 16. Po dwóch latach liczba ta została zwiększona do 24 (1997/98), a od sezonu 1999/2000 w fazie grupowej grały już 32 drużyny. Od tego też sezonu zmieniono koncepcję i do gry w Lidze Mistrzów dopuszczano także drużyny z drugich, trzecich a nawet czwartych miejsc z najlepszych lig europejskich. Faza grupowa zyskała na znaczeniu i stała się niejako główną formą turnieju. Wszystko co przed nią to eliminacje do Ligi Mistrzów (które nadal miały i mają formę dwumeczu – mecz i rewanż). Zwycięzca i drugi zespół z grupy awansowali do dalszej fazy play off, a trzeci zespół miał możliwość dalszej rywalizacji tylko, że w Lidze Europy.
Do finału Ligi Mistrzów awansują dwie drużyny, które przejdą przez fazę play off, mającej formę systemu pucharowego. Rozgrywany jest dwumecz, a lepsza drużyna awansuje do kolejnej rundy. Mecz finałowy, zgodnie z tradycją, rozgrywany jest na neutralnym stadionie i ma formę pojedynczego spotkania.
Hymn Ligi Mistrzów
Jak przystało na najbardziej elitarne rozgrywki klubowe na świecie Liga Mistrzów posiada swój hymn. Jest to wykonana przez Tony’ego Brittena w 1992 roku adaptacja utworu pod tytułem „Zadok the Priest”, który jest hymnem koronacyjnym autorstwa Georga Friedricha Händla. Powstał z okazji koronacji brytyjskiego monarchy – króla Jerzego II Hanowerskiego.
Pełna wersja hymnu Ligi Mistrzów trwa około trzech minut, a refren śpiewany jest w trzech różnych językach: angielskim, francuskim i niemieckim. Dlaczego akurat tymi? Są to bowiem oficjalne języki UEFA.
Trofeum Ligi Mistrzów
Trofeum i symbolem zwycięstwa Ligi Mistrzów jest puchar o wysokości 74 cm, wadze blisko 11 kg. Wykonany jest on ze srebra próby 925. Pierwszy puchar zasponsorowany był przez L’Equipe, i wręczony zwycięzcy na okres ok 10 miesięcy. Po tym okresie na stałe wręczana była pomniejszona replika pucharu, a oryginalne trofeum trafiało do nowego tryumfatora Pucharu Europy.
Która z drużyn dostała puchar na stałe
W sezonie 1966/67 UEFA wprowadziła zasadę, że klub który wygra 3 razy z rzędu lub 5 razy w ogóle Puchar Europy, to otrzyma puchar na stałe. Zasada ta obowiązywała do 2009 roku. Do tej pory kilku klubom udało się spełnić to kryterium. Są to: Real Madryt (w 1967 roku za 5 zwycięstw z rzędu), Ajax Amsterdam (w 1973 roku za 3 zwycięstwa z rzędu), Bayern Monachium (w 1976 roku za 3 zwycięstwa z rzędu), A.C. Milan (w 1994 roku za piąte zwycięstwo w ogóle) i F.C. Liverpool (w 2005 roku za piąte zwycięstwo w ogóle).
W 2009 roku UEFA wprowadziła pewne zmiany odnośnie wręczania pucharu. Oryginalne trofeum przechowywane jest przez UEFA, a zwycięska drużyna otrzymuje pełnowymiarową replikę, na której znajduje się grawer z nazwą zwycięskiego klubu. Od tego roku zlikwidowano także zasadę wręczania pucharu na stałe drużynie, która wygrała 3 razy z rzędu lub pięć razy w ogóle w rozgrywkach Pucharu Europy / Ligi Mistrzów.
Do gry wchodzi Honorowa odznaka Ligi Mistrzów
W pewnym sensie rekompensatą za tą decyzję stała się Honorowa odznaka Ligi Mistrzów, po raz pierwszy wprowadzona w sezonie 2000/2001. Znajduje się ona na lewym rękawie koszulki i ma postać tarczy – początkowo ciemnoniebieskiej, a obecnie szarej. Wewnątrz niej znajdują się białe kontury pucharu Ligi Mistrzów i liczba zwycięstw danej drużyny. Jednak nie każda drużyna, która wygrała Puchar Europy lub Ligę Mistrzów może używać Honorowej odznaki. Aby ją dostać klub musi spełnić takie same warunki jakie obowiązywały przy przekazywaniu pucharu na stałe, czyli wygrać rozgrywki 3 razy z rzędu lub tryumfować 5 razy w ogóle. Oprócz wyżej wymienionych klubów tylko FC Barcelona może nosić Honorową odznakę. Klub z Katalonii dostał ją po sezonie 2014/2015, w którym to odniósł swoje piąte zwycięstwo w Lidze Mistrzów.
Długa historia i tylko 22 zwycięskie drużyny
Mimo, że turniej Pucharu Europy, a później Ligi Mistrzów rozgrywany jest od prawie 70 lat, tylko 22 drużynom udało się tryumfować w tych rozgrywkach. Co więcej drużyny te pochodzą tylko z 10 europejskich państw. Najwięcej razy bo aż 19 zwycięstw mają kluby z Hiszpanii. Na drugim miejsce plasują się angielskie drużyny z 14 tryumfami, a podium zamykają drużyny z Włoch – 12 zdobytych pucharów.
Zestawienie wszystkich państw, z których pochodzą zwycięskie drużyny
| L.p | Kraj | Liczba zwycięstw |
|---|---|---|
| 1. | Hiszpania | 19 |
| 2. | Anglia | 14 |
| 3. | Włochy | 12 |
| 4. | Niemcy | 8 |
| 5. | Holandia | 6 |
| 6. | Portugalia | 4 |
| 7.-10. | Francja | 1 |
| 7.-10. | Jugosławia | 1 |
| 7.-10. | Rumunia | 1 |
| 7.-10. | Szkocja | 1 |
Zwycięskie drużyny
Wśród tych 22 klubów prym wiedzie Real Madryt. Królewscy tryumfowali 6 razy w Pucharze Europy i 8 razy w Lidze Mistrzów co daje im łącznie 14 zwycięstw i tytuł najbardziej utytułowanej drużyny. Drugie miejsce przypada drużynie A.C. Milan – 7 tytułów. Podium zamykają ex aequo F.C. Liverpool i Bayern Monachium, oba po 6 zwycięstw.
| Drużyna | Łączna liczba zwycięstw | Zwycięstwa w Pucharze Europy (lata) | Zwycięstwa w Lidze Mistrzów (lata) |
|---|---|---|---|
| Real Madryt | 14 | 6 (1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966) | 8 (1998, 2000, 2002, 2014, 2016, 2017, 2018, 2022) |
| A.C. Milan | 7 | 4 (1963, 1969, 1989, 1990) | 3 (1994, 2003, 2007) |
| Bayern Monachium | 6 | 3 (1974, 1975, 1976) | 3 (2001, 2013, 2020) |
| F.C. Liverpool | 6 | 4 (1977, 1978, 1981, 1984) | 2 (2005, 2019) |
| FC Barcelona | 5 | 1 (1992) | 4 ( 2006, 2009, 2011, 2015) |
| Ajax Amsterdam | 4 | 3 (1971, 1972, 1973) | 1 (1995) |
| Inter Mediolan | 3 | 2 (1964, 1965) | 1 (2010) |
| Manchester United | 3 | 1 (1968) | 2 (1999, 2008) |
| Juventus Turyn | 2 | 1 (1985) | 1 (1996) |
| Benfica Lizbona | 2 | 2 (1961, 1962) | |
| Chelsea | 2 | 2 (2012, 2021) | |
| Nottingham Forest | 2 | 2 (1979, 1980) | |
| FC Porto | 2 | 1 (1987) | 1 (2004) |
| Celtic Glasgow | 1 | 1 (1967) | |
| Hamburger SV | 1 | 1 (1983) | |
| Steaua Bukareszt | 1 | 1 (1986) | |
| Olympique Marsylia | 1 | 1 (1993) | |
| Borussia Dortmund | 1 | 1 (1997) | |
| Feyenoord Rotterdam | 1 | 1 (1970) | |
| Aston Villa | 1 | 1 (1982) | |
| PSV Eindhoven | 1 | 1 (1988) | |
| Crvena zvezda Belgrad | 1 | 1 (1991) |
Zestawienie wszystkich finałów Pucharu Europy i Ligi Mistrzów UEFA
Tabela poniżej pokazuje wszystkie mecze finałowe jakie miały miejsce od momentu powstania Pucharu Europy, aż do sezonu 2021/2022 kiedy mówimy już o Lidze Mistrzów.
| Sezon | Finał | Wynik | Stadion |
|---|---|---|---|
| 1955/1956 | Real Madryt – Stade de Reims | 4:3 (2:2) | Parc des Princes w Paryżu |
| 1956/1957 | Real Madryt – ACF Fiorentina | 2:0 (0:0) | Estadio Santiago Bernabéu w Madrycie |
| 1957/1958 | Real Madryt – A.C. Milan | 3:2 (0:0, 2:2, 2:2) po dogrywce | Stadion Heysel w Brukseli |
| 1958/1959 | Real Madryt – Stade de Reims | 2:0 (1:0) | Neckarstadion w Stuttgarcie |
| 1959/1960 | Real Madryt – Eintracht Frankfurt | 7:3 (3:1) | Hampden Park w Glasgow |
| 1960/1961 | Benfica Lizbona – FC Barcelona | 3:2 (2:1) | Wankdorfstadion w Bernie |
| 1961/1962 | Benfica Lizbona – Real Madryt | 5:3 (2:3) | Stadion Olimpijski w Amsterdamie |
| 1962/1963 | A.C. Milan – Benfica Lizbona | 2:1 (0:1) | Stadion Wembley w Londynie |
| 1963/1964 | Inter Mediolan – Real Madryt | 3:1 (1:0) | Praterstadion w Wiedniu |
| 1964/1965 | Inter Mediolan – Benfica Lizbona | 1:0 (1:0) | San Siro w Mediolanie |
| 1965/1966 | Real Madryt – Partizan Belgrad | 2:1 (0:0) | Stadion Heysel w Brukseli |
| 1966/1967 | Celtic Glasgow – Inter Mediolan | 2:1 (0:1) | Estádio Nacional w Lizbonie |
| 1967/1968 | Manchester United – Benfica Lizbona | 4:1 (0:0, 1:1, 4:1), po dogrywce | Stadion Wembley w Londynie |
| 1968/1969 | A.C. Milan – Ajax Amsterdam | 4:1 (2:0) | Estadio Santiago Bernabéu w Madrycie |
| 1969/1970 | Feyenoord Rotterdam – Celtic Glasgow | 2:1 (1:1, 1:1, 1:1), po dogrywce | San Siro w Mediolanie |
| 1970/1971 | Ajax Amsterdam – Panathinaikos Ateny | 2:0 (1:0) | Stadion Wembley w Londynie |
| 1971/1972 | Ajax Amsterdam – Inter Mediolan | 2:0 (0:0) | Stadion De Kuip w Rotterdamie |
| 1972/1973 | Ajax Amsterdam – Juventus Turyn | 1:0 (1:0) | Stadion Crvena zvezda w Belgradzie |
| 1973/1974 | Bayern Monachium – Atletico Madryt | 1:1 (0:0, 0:0, 0:0), po dogrywce, powt. 4:0 (1:0) | Stadion Heysel w Brukseli |
| 1974/1975 | Bayern Monachium – Leeds United | 2:0 (0:0) | Parc des Princes w Paryżu |
| 1975/1976 | Bayern Monachium – AS Saint-Etienne | 1:0 (0:0) | Hampden Park w Glasgow |
| 1976/1977 | F.C. Liverpool – Borussia Monchengladbach | 3:1 (1:0) | Stadio Olimpico w Rzymie |
| 1977/1978 | F.C. Liverpool – Club Brugge | 1:0 (0:0) | Stadion Wembley w Londynie |
| 1978/1979 | Nottingham Forest – Malmö FF | 1:0 (1:0) | Stadion Olimpijski w Monachium |
| 1979/1980 | Nottingham Forest – Hamburger SV | 1:0 (1:0) | Estadio Santiago Bernabéu w Madrycie |
| 1980/1981 | F.C. Liverpool – Real Madryt | 1:0 (0:0) | Parc des Princes w Paryżu |
| 1981/1982 | Aston Villa – Bayern Monachium | 1:0 (0:0) | Stadion De Kuip w Rotterdamie |
| 1982/1983 | Hamburger SV – Juventus Turyn | 1:0 (1:0) | Stadion Olimpijski w Atenach |
| 1983/1984 | F.C. Liverpool – AS Roma | 1:1 (1:1, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 4:2 | Stadio Olimpico w Rzymie |
| 1984/1985 | Juventus Turyn – F.C. Liverpool | 1:0 (0:0) | Stadion Heysel w Brukseli |
| 1985/1986 | Steaua Bukareszt – FC Barcelona | 0:0 (0:0, 0:0, 0:0), po dogrywce, karne 2:0 | Estadio Ramón Sánchez Pizjuán w Sewilli |
| 1986/1987 | FC Porto – Bayern Monachium | 2:1 (0:1) | Praterstadion w Wiedniu |
| 1987/1988 | PSV Eindhoven – Benfica Lizbona | 0:0 (0:0, 0:0, 0:0), po dogrywce, karne 6:5 | Neckarstadion w Stuttgarcie |
| 1988/1989 | A.C. Milan – Steaua Bukareszt | 4:0 (3:0) | Camp Nou w Barcelonie |
| 1989/1990 | A.C. Milan – Benfica Lizbona | 1:0 (0:0) | Praterstadion w Wiedniu |
| 1990/1991 | FK Crvena Zvezda – Olympique Marsylia | 0:0 (0:0, 0:0, 0:0), po dogrywce, karne 5:3 | Stadio San Nicola w Bari |
| 1991/1992 | FC Barcelona – UC Sampdoria | 1:0 (0:0, 0:0, 1:0), po dogrywce | Stadion Wembley w Londynie |
| 1992/1993 | Olympique Marsylia – A.C. Milan | 1:0 (1:0) | Stadion Olimpijski w Monachium |
| 1993/1994 | A.C. Milan – FC Barcelona | 4:0 (2:0) | Stadion Olimpijski w Atenach |
| 1994/1995 | Ajax Amsterdam – A.C. Milan | 1:0 (0:0) | Ernst-Happel-Stadion w Wiedniu |
| 1995/1996 | Juventus Turyn – Ajax Amsterdam | 1:1 (1:1, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 4:2 | Stadio Olimpico w Rzymie |
| 1996/1997 | Borussia Dortmund – Juventus Turyn | 3:1 (2:0) | Stadion Olimpijski w Monachium |
| 1997/1998 | Real Madryt – Juventus Turyn | 1:0 (0:0) | Amsterdam ArenA w Amsterdamie |
| 1998/1999 | Manchester United – Bayern Monachium | 2:1 (0:1) | Camp Nou w Barcelonie |
| 1999/2000 | Real Madryt – Valencia CF | 3:0 (1:0) | Stade de France w Saint-Denis |
| 2000/2001 | Bayern Monachium – Valencia CF | 1:1 (0:1, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 5:4 | Stadion Giuseppe Meazzy w Mediolanie |
| 2001/2002 | Real Madryt – Bayer Leverkusen | 2:1 (2:1) | Hampden Park w Glasgow |
| 2002/2003 | A.C. Milan – Juventus Turyn | 0:0 (0:0, 0:0, 0:0), po dogrywce, karne 3:2 | Old Trafford w Manchesterze |
| 2003/2004 | FC Porto – AS Monaco | 3:0 (1:0) | Arena AufSchalke w Gelsenkirchen |
| 2004/2005 | F.C. Liverpool – A.C. Milan | 3:3 (0:3, 3:3, 3:3), po dogrywce, karne 3:2 | Atatürk Olimpiyat w Stambule |
| 2005/2006 | FC Barcelona – Arsenal F.C. | 2:1 (1:0) | Stade de France w Saint-Denis |
| 2006/2007 | A.C. Milan – F.C. Liverpool | 2:1 (1:0) | Stadion Olimpijski w Atenach |
| 2007/2008 | Manchester United – Chelsea F.C. | 1:1 (1:1, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 6:5 | Stadion Łużniki w Moskwie |
| 2008/2009 | FC Barcelona – Manchester United | 2:0 (1:0) | Stadio Olimpico w Rzymie |
| 2009/2010 | Inter Mediolan – Bayern Monachium | 2:0 (1:0) | Estadio Santiago Bernabéu w Madrycie |
| 2010/2011 | FC Barcelona – Manchester United | 3:1 (1:1) | Stadion Wembley w Londynie |
| 2011/2012 | Chelsea F.C. – Bayern Monachium | 1:1 (0:0, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 4:3 | Allianz Arena w Monachium |
| 2012/2013 | Bayern Monachium – Borussia Dortmund | 2:1 (0:0) | Stadion Wembley w Londynie |
| 2013/2014 | Real Madryt – Atletico Madryt | 4:1 (0:1, 1:1, 1:1), po dogrywce | Estádio da Luz w Lizbonie |
| 2014/2015 | FC Barcelona – Juventus Turyn | 3:1 (1:0) | Stadion Olimpijski w Berlinie |
| 2015/2016 | Real Madryt – Atletico Madryt | 1:1 (1:0, 1:1, 1:1), po dogrywce, karne 5:3 | Stadion Giuseppe Meazzy w Mediolanie |
| 2016/2017 | Real Madryt – Juventus Turyn | 4:1 (1:1) | Millennium Stadium w Cardiff |
| 2017/2018 | Real Madryt – F.C. Liverpool | 3:1 (0:0) | Stadion Olimpijski w Kijowie |
| 2018/2019 | F.C. Liverpool – Tottenham Hotspur | 2:0 (1:0) | Wanda Metropolitano w Madrycie |
| 2019/2020 | Bayern Monachium – Paris Saint-Germain | 1:0 (0:0) | Estádio da Luz w Lizbonie |
| 2020/2021 | Chelsea F.C. – Manchester City | 1:0 (1:0) | Estádio do Dragão w Porto |
| 2021/2022 | Real Madryt – F.C. Liverpool | 1:0 (0:0) | Stade de France w Saint-Denis |
| 2022/2023 | ? – ? | ? | Atatürk Olimpiyat w Stambule |
Bez dwóch zdań Liga Mistrzów UEFA to najważniejsze klubowe rozgrywki nie tylko w Europie, ale także na świecie. Oferują one najlepsze kluby, najlepszych zawodników i mnóstwo emocji. Wszystko to sprawia, że piłka nożna to dyscyplina, która nigdy się nie znudzi 🙂
